Sokak Felsefesi

Omuz vermek, çözüm sunamasan bile yükü yalnız bırakmamaktır.

Düşe kalka, kusursuz değil direnerek öğrenilen hayat yolunu anlatır.

Herkesin yarası var, dışarıdan sert duranların bile içerde kırık taşıdığını hatırlatır.

Yol yorar, bazen mesafenin değil yükün insanı bitirdiğini söyleyen kısa kabuldür.

Toza basmak, rahat değil çetin zeminden yürümeyi göze alarak ilerlemektir.

İç sesin sokağı, insanın kalabalıktan kaçıp kendi gerçeğiyle konuştuğu iç yoldur.

Kendi yoluna bak, herkesin hesabını değil kendi istikametini toparlama çağrısıdır.

Taş gibi gün, yumuşamayan, ağır geçen ve insanı içten yoran zamandır.

Ekmeğin peşinde, romantizmi değil zorunlu emeğin gündelik koşusunu taşır.